بغضش میگیرد آسمان

وماشین بارانی هم

بی گمان می داند

که عاشقیم

از تو که بگذرم جاده تمام می شود و دلهره هایم قندیل می بندد از تو که بگذرم باران می بارد و دستان مرا از چشمان تو خیس تر می کند از تو که بگذرم روی تمام دلتنگی هایم خط می کشم با این قلم های لعنتی سن پطرزبورگ از تو که بگذرم همه دلمردگی هایم را به گردن پنجره می اندازم وشعر و شمعدانی از تو که بگذرم . . . عجب خیال کجی! ازهرچه بگذرم از تو نمی توان گذشت

چشم بگذار تا من برگردم! گمشده ام در هزارتوی قایم باشک ها می خواهم تو ندانی و من مثل همه این سالها دوست بدارمت آخر دوستت دارم چند سال و اندی است که در گلویم دق کرده است و دلمردگی اکنون و روزمرگی های این شهر اهلی ترم می کند هنوز که هنوزه گوش می خوابانم به آواز آمدنت مثل اولین گناه سالهای مکاشفه پشت میله های سبز خیابان ایتالیا و مربای بهار نارنج من دیگر سالهاست که به طعم "چایی چو " مبتلا شده ام

مهرت را در نیمی از مهر به دل گرفتن و تو را با عشق در دل داشتن بیقرارتر از تمام ماه های مهری که با بوی دفتر های مشق و مداد و خودکارهای بیک گذشت بهانه عاشقانه ها می آید و اشتیاق لمس دستهای کوچکش بی تاب تر از همیشه ام می کند روشنای پاییزان من گرمتر بتاب!

" به بهانه 19 اردیبهشت سالروز یکی شدن"

زشکّرین لب تو اختلاس باید کرد

برای بودن تو التماس باید کرد

تمام شعر وغزل،نه! تمام دنیا را

زابروی کج تو اقتباس باید کرد

سامه ابتهاج-19 اردیبهشت 1395

صبحست ودلم بی نفس یار گرفته است این شهر جنون ،بی شه دلدار گرفته است پیرایه نبندید عروسان ختن را آیینه به سنگینی زنگار گرفته است اندیشه مشوش،دهن از سرب پر ولیک مرغ سحر از لکنت بسیار گرفته است سر می زند از مغرب واین قوم ستمکار صد می شکند عهد وبه طومار گرفته است ای ابر بباران! که سیاهی وپلیدی خورشید به تاراج شب تار گرفته است می تازد ومی تازد وای داد سکندر با خوی تتاولگر تاتار گرفته است مصلوب به دردی که دوایش دم عیسی است راهب همه خلق به زنار گرفته است با بغض فروخورده این شام غریبان صبحست ودلم بی نفس یار گرفته است سامه ابتهاج 22 مهر 1395

شراب تلخ میخواهم نه ودکا و تکیلا را برد یاد تو را از دل ،برد غم های دنیارا عذابی می کشم از تو که هم دردی وهم درمان طبیبم مانده حیران از،چنینم زخم کارا را کنارت بوریا اطلس،کنارت دوزخم جنت نمی خواهم زر وسیم وحریر ورخت دیبا را تمام چین و ماچین و تمام طوس وتهران و همه شیراز وشمران و سمرقند و بخارا بگردم دور آن بالا قد چون سرو رعنایت فدای کنج ابرویت و هم زلف چلیپارا وجودم از تو و عالم همه بهر تو شد خلقت بهم ریزم همه هستی ،تمام حکم صدرا را پر از شورم، پر از شعرم ،در این شبهای شیدایی برون افکنده راز این دل افسون شیدا را سامه ابتهاج 14 مهر 1395